akşam güneşi içimden geçiyor
akşam güneşi içimden geçiyor
upuzun koridorlardayım upuzun beklemelerde
üşüdüğümü söylüyorlar ama ben hatırlamıyorum
akşam güneşinin rengini hatırlıyorum sadece
ondan kaçmamayı iyi biliyorum bir güzelliğim var elimde
sinekle oynuyorum
annem yapma diyor
vızıltısına kaçıyor aklım gelecekten korkmamayı o zaman öğrendim herhalde
sinekle oynuyorum bu sefer o yapma diyor
elim şişiyor ağlıyorum o da pencerenin pervazında çırpınıyor
arıymış diyor annem yapma dedik sana arıymış
şu hayatta benden en çok çalan
şu hayatta ailemden en çok çalan
ailemin arıcanlı tarafı
kendini yok etmek uğruna saldıran
hem herkesi umursayan hem de kendini hiç umursamayan
akşam güneşi içimden geçiyor bu sefer kumru sesi var kulağımda
yavrular doğdu mu diye koşup koşup bakıyorum
uzun koridorlardan geçiyorum yavrulara uzun koridorlardan gidiliyor
balkona çıkmamam lazım evin öbür tarafına bakıyorum bu sefer
sarılıklar yeşillikler sonra yine sarılıklar ve yeşillikler
bu evde günlerimiz gecelerimiz bitiyor
sanki akşam güneşi yine kayboluyor
bir sabah balkonda kargalara uyanıyorum kumrular da yumurtalar da gitmiş
güneş iyice batıyor menekşeler soluyor ama onu daha önce anlattım zaten
kimseyi uyandırmak istemiyorum
ama tüm dünya uyansın istiyorum
hiçbir zaman uyumak istemiyorum
ama bari uyursam dövmez diyorum
bir kere baykuş geldi penceremin önüne
kış o kadar güzel soğutmuştu ki yaz hiç gelmeyecek sanmıştım
yan yatakta ablam uyuyordu en azından güvendeydim
ama sonra sabah oldu ve güz oldu
ablam yanımdan kalkıp gitti
en sonunda akşam güneşi bomboş koridorları ışıldatıyor
biz çoktan arabaya binip gitmişiz
28 Temmuz 2026