ARKADAŞLAR

 

Anılarım

Bir değeri var mı onların

Bütün ortakları çekilmişken sahneden

Ve adım adım, kararlı, uzaklaşıyorken gençliğimden

 

Bir ad daha vermişlerdi bana

Ne anam ne babam, arkadaşlarım, ustaydı lakabım

Bulutlara bakar, olmadık bağlar kurardım aramızda

Buydu ustalığım, süzülür hâlâ gökteki uygarlığım

 

Eskide kaldım

Eskidi arkadaşlarım, ustalarım, şarkılarım

Şahidim yok ama, eskiden ben de bir ustaydım

Kitaplar sonra, ayırdı beni dünyadan, arkadaşlarımdan

 

Ama bu da, olsa olsa, eski bir hikâye artık, değil mi?

Aklımın bir köşesinde hepsi, o eski ustalık günleri…

 

O çoban kızının

Güneş altında serinlik veren yürüyüşü

Sırrımdı, turnaya verdim, uzattım mühre başımı

Sopa tutan elleriyle, çok geçmeden, bilezikli bir Koyunanne

 

Gölgeler eskidendi

Kovsan da gitmez, sessiz bir kankardeş

Sürüklenen bulutlar, gölgelerimizi de götürdü, palavralarımızı

Belki yüzyıl oluyor, bir gölge görmüyorum, konuşmadım bir gölgeyle

 

Bir sese döner gibi

Kaldırıyorum başımı kitaptan, gök denen şu geniş mekânda

O eskimiş dünyadan bir iz olmalı, diyorum içimden, istese sığdırırdı

Silinmiş bir defter yaprağında, adımı, arkadaşlarımı seçmeye çalışırken

 

8 Mart 2026