Önüm Var

 

Günlerden birine kalktım

Günlerden birine kalktım

Aşmayacağım dağa bakmadım

Geçip yürüdüm

Kalkmakla yaşamak arasından

 

Sonra büründüm yine sessizliğe

Yaşam denen kanser nüksetmesin diye

 

Bu kadar kötü haber

Bu kadar şiirsiz dünya

Bu kadar şiirsiz, takır takır

 

Ekranı kapattım

Anneannem radyoyu kapattı bir gün, yirmi beş yıl önce

Büyük babam ajansı, elli yıl vardır

Babam bir kanala telefon edip spikerin Türkçesini düzeltti

ana haberden hemen sonra

dedi, daha da izlemem — 90’lar sonuydu

Oğlumun akıllı hoparlörü ise bir beyan,

atılmış odanın ortasına

Ama herkes ertesi gün yeniden açtı neyi kapattıysa

Böyledir, herkesin parmağı kendi tuşlarına alışık

 

Çünkü bir an gelir, herkes önüne bakar

Bu da benim önüm der,

Bu dünyada önüm var

Hem dünya dedikleri düz tepsi gibidir

Üzerinde bir leblebi oynar

Ah bu dünya durur durur gene takırdar

Anneanne durur, kuracağı sofrayı düşünür,

misafirler dizer, karınlar doyurur

Büyük baba fötr şapkasını müesses nizam gibi başına oturtur

Kırılır babanın iradesi yoksunluk saatlerinde

Oğul ise oyuncak arabalarını dizmiştir yere

Böylece herkes hadi geçelim der,

Yürür gider kaşla göz arasından

 

Çok güzel yirmilerinde insanlar

Otuzlarında insanlar

Kırklarında, çok güzel

Yaşamaktadırlar bu hayatı

Pembe tenleri, tazelikleri, genç neşveleriyle

Işıltılı sahnelerde, summer beach’lerde

Geç yatılmış gecelerin kahvaltılarında

Takırdamayan cool yaşantılarda

Ve hep birbirlerini bulurlar, fotoğraflarda

Bütün tuşlara basan bir tür,

Vibe alarak yaşayan

Hepsi de en prime zamanında

 

Bense dönerim kendi önüme

Yüzümü ekşitmekle kalp atmak arasında

 

16 Temmuz 2026