KİNDEN DAHA AÇIK

لَنْ تَرٰين۪ي

“Len terani”
“Sen beni göremezsin”
– Allah

 

yurdumuz dememek için zor tutsalar da

başucunda bu kadar kahrolsunu nereye koyacak

birazı çatıya kaldırılır birazı kurutulur

balkonda durur arada lazım olur gönder ipi

kibar kibar bağlanmış boğazlara

birbirlerini tanımak için aralarına koydukları bayrak sayesinde

 

ortaya çıkış başladığında

bizimkiler adlı bir mağarada obruk varmış

yeryüzüne oradan dağılınmış

iki kişiden biri gömlek diğerinin

düğmelerini nitrit asit döküp yalarken

taşyürekli ecdadlar ne tatlı insanlar

her bayrakta var renkleri çok hoş

 

ey ey demeyenler

hiçbir şeye

ve hiç kimseye

 

bir zaman sonra her şey ışıktır insanlar, renkler, büsbütün tabiat

Skinner şerefsiz Vygotsky yapılandırmacıdır yüreğin bunlar bir halkın aklının kanıtlarıdır

yaşamak, her devrin meşhuru

herkes ona hayran onunla meşgul

düğümlenebilir insan boğazı

ha kaldırdın bu yükü ha kaldıracak

 

repliği unutuyoru

başaran sendin

onların gözlerindekini ve kalplerindekini

şüphesiz sen bilirsin

tıkanan borulardan şehre su veren

fabrikalardan ev

işsizlerden ordu yapan da

devlet dairelerini yenen de sendin

 

memento morilerle

ecce homoyla amor fatilerle olacak şey değil

 

birinin elini taşın altından çekmesi gerekiyor

taşı biraz gevşeterek

 

sınama.

sorgulama.

saldırma.

hepsi bitti.

done. xelas. alles gut.

 

beni köylüyen

ayıpları da köyleyen

semtleyen

beldeleyen

hıncımı remiksler ve hit kardiyo ile tutan büken ben

seslendim anneme birgün new yorke yokuşundan

pembe güller açıyor ben de onları anne

 

niye diyecekmişiz

biz seni göremeyiz

hiç kimseye ve hiçbir şeye

ey dememeliyiz

 

26 Şubat 2026