Site başlığı

Orası Burası Kalbin

 

İşler ne zaman kötü gitse

deşilse her yerim sokakta

karşılaştığım manyaklardan bıçaklarla

Patlamalar olduğunda yüzeyinde auramın

sıçradığında kızgın yağ gibi lavlar

Gölgemin sızdırdığı petrollerde

can veren yapışık organlarıma

takıldığında iki gözüm

Otellere dönüşen yangınların

ağız dolusu sincaplarla

kalakaldığımda orta yerinde

Asırlar öncesinden kehanetlerin

gerçekleşecek günü bulduğu

o donuk günlerden birinde

art arda patlayan havai fişekler gibi

aklım arazilere atılmış yığınla tahtada

rüzgârda uçuşan poşetlerde takılıdır gözüm

Devasa gezegenlerin

köşede sıkıştırdığı ışık yılı dünyayı

tüm kâinatın içinde

Kavruk yazların

duvarlar üstündeki kertenkelelerin

arasında izini kaybettirdiği

Kurumuş yaprak çatırtılarının

geçmişten saçma sapan anıların

herkesten bir tek bende kalan anıların

aklımı yiyip yitirdiği günler

Her şeyin birden donuklaştığı ya da

ketumluğumun bir balina gibi

karaya vurduğu atmaya tutkun kalbiyle

Hayatın meymenetsiz

suratlar kadar sevimsizleştiği

karanlıklarla bataklıkların

aynı çamurda yoğrulduğu zaman

Ne kadar beceriksizce uzatıldığı

günlerden her lafın

Bunalım depremde ayakta kalan

binalar gibi içimde dimdikken

Dan diye karşıma çıkıveriyor

Yolumdayken her şey ismine ne cismine

Herhangi bir yerde rastladığım o kadın

 

Orası burası kalbimin açıkta

buradan beş dakika ufuk, şansım yaverlikte

tek geçiliyor ne zaman

Tıkır tıkır işler

güçler pek gorillerin sırtından

Gökyüzünde önce yağmur

güneş sonra, en kadim sıcaklık

berrak ve serin, tertemiz havada

tutuyorum elimde onu

ışıklar fedai önüm sıra

Sırra kadem basmış ayrılık

her gidenin arkasından

almış voltasını o da sinsice

Ölen her babayla birlikte pederane

fazla uzatmadan tırışka tembihleri

cartayı çekmiş ölüm

Yoksulluk cebindeki akreplerince

çulsuzların

zehre bulanmış amiyane

Kaygı normal seyrine dönmüş

artık tanıyamadığı kendinden

Göğsümdeki zıpkın gibi darlantı

yollarını ayırmış ciğerimden

Büzüşüklükte sabit dudaklarım

ıslık çalmaktan günlerce

nostaljik ama düşüncelere boğmayan

bir şarkıyı

Bundan böyle yaşıyorum

izin vermeden yıkmasına beni

içimdeki abanozlaşmış hüznün

Tüm çıkmazlar avcumda

tuzla buz

Pencereyi açtığım zaman

kendimden saydığım bir dışarıya

sevinç fışkırdığında içimden

Tek başınayım anlamında demek bu

kendi kendimeyim

kurtuldum sandığım zihnimin

ütülediği kafamda

Rüyalardan uykuya kötü baktığım gecelerle

gündüzleri geçiririm bazen

o rüyaların buruntusuyla.