Site başlığı

Ne Zaman Bir Melek Geçse

 

herkesin neşeyle konuştuğu bir masada

sesler yavaşça gevşeyip de

birden bir sessizlik olduğunda

söylediği gibi İtalyanların

neden sonra —

“passa un angelo”, bir melek geçiyor.

 

— yeniden başlar derken

kahve demliğinin püf püf buğusu

tabak çanak gürültüsü, çekingen

küçük gülüşler, gecenin sonunu haber veren

anlayışlı onaylar.

bir küçük ölümdür, o yüklü duraksama

çünkü melek bir kez geçmiştir artık.

 

(babaannem anlatmıştı dua ettiği zaman

bir meleğin etrafında gezindiğini

kanatlarını onun

kollarına, omuzlarına değdirdiğini

o serin taş evde, herkes gitmiş

Cumhuriyet kadını babaannem ve meleği

küçüktüm, hatırlıyorum nasıl da ürperdiğimi.)

 

belki bilmek istersiniz, şimdi

ben de bir melekle birlikte yaşıyorum

ve bütün melekler depresiftir,

kendi karanlığını tanımayan her varlık gibi

ve kişi elbette sessizce gülümsemelidir bütün “iyi”lere,

sonra da Wittgenstein gibi susmalı.

 

ama bu depresif melek, evimizde

midesi boş, uykusuz kanatları

pek yorgun, gözleri kan çanağı

ince mumlar, kutsal sular,

cebinde bir müzik kutusu, kurmalı

sabahlar akşamlar, beyaz muslin pijamasını sürüyerek

bir karikatür gibi geçer durur

 

— klavsen. 528 hertz. oda müziği. halıya gömülen pantuflalar. loş evde duvar akvaryumu. parmakların ucunda ışığın oyunu. dikenli sarmaşık. iki el silah sesi. kalbim kalbim. bir barok inci dünya, bir bordo damla. —

 

ama onda karşı koyamadığım bir yan var,

bütün o hüzünlü gizemsizliğine,

bütün o lekesiz tecrübesizliğine rağmen,

ya da dair,

çekici bir şey, bir parıltı, bir nüans,

bir kısa devre,

bukleler ve zarif hatlar, bir bakışın,

bir gülümseyişin böylesine içten oluşu

nasıl da her defasında

bir şeylerin topraktan bitişi hızlı çekimde

sudaki çakıllar, eller ve umut gibi,

bir şey işte, dile gelmeden yakalayan

ve içini eriten

tecrübeyle lekeli bir kalbin bile.

 

ve tüm sesler dindiğinde, derinden duyulur işte

ne zaman bir melek geçse

insan eksildiğini hisseder.