“sahneye çıktım, ışığın beni işaretlediği uzama” | Levent Karataş’tan bir şiir.

dublin’de balo

 

kolejden arkadaşlarım çağırdı

arkadaşlarım genius tipler

bize o gece baloda şarkılar söyle dediler

sen bizim son dostumuzsun

kuzeydeki soğuk adaya barış getireceğiz

dediğimiz günlerin ilk dostu

sen bunu unutmadın

ira’nın bir kurtuluş olduğunu dublin için

ingiltere’ye karşı bir zafer kazanacağımızı

 

irish pub’da bizimle imge güzelliğiyle

sigara tüttüren kadınlarımız başlattı özgürlük dalgamızı

michael collins’in kızkardeşleri

uçmak istediler ve bizimle uçtular, ne var?

 

sahneye çıktım, ışığın beni işaretlediği uzama

galiba hepinizden nefret ediyordum

kendim de dâhil hepimizden

mikrofonun önünde james joyce’un

osuruklu teyzesini düşündüm

 

hepimizin bir bok olduğunu düşündüm

şu desenli boklardan hani

çayıra sıçarsın ya desenli desenli

yürüyüp bokuna bakarsın ya sonra

 

hepiniz biri oldunuz

hepiniz göt oldunuz

hepiniz kral oldunuz

 

ama ışığın beni işaretlediği uzamda

sadece kendi kodlarımla konuşurum

“amına koyduğumun çocukları!”